Працэс пайшоў :)

Марзалюк, І.А. Міфы “Адраджэнскай” гістарыяграфіі Беларусі: манаграфія / І.А. Марзалюк. – Магілёў: УА “МДУ імя А.А. Куляшова”, 2009. – 148 с.(PDF, 30 Mb)

ЛЮСТРА на onlinedisk.ru

Змест:
Спіс скарачэнняў. Уводзіны. Раздел 1. Міфы паходжання і дзяржаўнасці. Раздел II. Літоўскі міф беларускай адраджэнскай гістарыяграфіі. Раздел III. Сагановіч, Вялікі і жахлівы. Заключэнне. Бібліяграфія.

Яшчэ адна вядомая кніга Ігара Марзалюка:

Марзалюк І. Магілёў у ХІІ - XVІІI стст.: Людзі і рэчы. Мн., 1998. - 260 с.(djvu, 4 Mb)

ЛЮСТРА на onlinedisk.ru

Інтэрв'ю газеце "Звязда" загадчыка кафедры славянскiх лiтаратур фiлалагiчнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўнiверсiтэта, доктара фiлалагiчных навук, прафесара Iвана ЧАРОТЫ:

"праваслаўная iнтэлiгенцыя павiнна сведчыць пра сябе больш упэўнена. А то, як правiла, паводзiць сябе так, быццам яна — нейкая меншасць, прычым ледзь не на ўзроўнi меншасцяў з дурной славай. Гэта ёсць, а не павiнна быць".

Я ўжо пісаў пра новую кнігу Полацкага кніжнага выдавецтва "Линия Сталина: Полоцкий укрепрайон. 1919-1941". Цяпер вось напаткаў яе электронны варыянт (PDF, 3,4 Mb).

З анатацыі:
"Издание подготовлено на основе новых архивных материалов заведующим Музеем боевой славы Поляковым Сергеем Ильичём и директором городского Центра допризывной подготовки Копыл Сергеем Петровичем, и рассказывает об истории создания и боевой деятельности Полоцкого укреплённого района.
В книге приводятся неизвестные ранее факты из истории воинских соединений, дислоцировавшихся в г. Полоцке и его окрестностях, и впервые публикуются воспоминания дочери комбрига Алексея Ивановича Зыгина, который в 1941 г. возглавлял оборону Полоцка. Издание содержит много уникальных иллюстраций.
Авторы предприняли попытку привлечь внимание читателей к несправедливо забытым заслугам защитников древнего Полоцка в июне–июле 1941 г.".

З інтэрв'ю Алега Латышонка:
- (карэспандэнт) Які міф, на вашу думку, найвялікшы ў гісторыі Беларусі?
- (Алег Латышонак) Відаць, літвінскі. Ён вельмі распаўсюджаны, і ягоныя прыхільнікі зацята адмаўляюць любую іншую традыцыю. Сапраўдныя міфы адпавядаюць вельмі глыбіннай праўдзе, але ў гэтым выпадку літвінскі міф - фальшывы і шкодны для беларускасці.
Паўтаруся, мы - беларусы, не літвіны і не літоўцы. Мы маем сваю традыцыю, якая старэйшая за ВКЛ, за Літву. Як нацыя мы сфармаваліся ўжо пасля знікнення ВКЛ, таму ўсе, хто адрынае ўласна беларускую традыцыю, шкодзяць агульнай справе.


Асабіста для мяне было вельмі важна прачытаць дадзенае меркаванне Алега Латышонка, прафесійнага гісторыка, выдатнага знаўцы ўсходнееўрапейскай мінуўшчыны. Чаму? Хіба я не ведаў таго асноўнага, пра што ён казаў, яшчэ са школьнай партыі? Сапраўды, гэта аксіёмы. Аднак мала проста ведаў, мала проста інфармацыі. Патрэбныя асобы, якія персаніфікуюць дадзеную праўду. На жаль, айчынныя гісторыкі адраджэнскага плана, што ў 80-пачатку 90-ых сапраўды здолелі патрапіць у нерв грамадскіх спрэчак, сёння недзе згубіліся, выпалі з кантэксту. Мяркую, адраджэнская гістарычная школа ўжо сказала ўсё, што ёй было наканавана. На новыя запытанні беларускага грамадства прыйдзецца адказваць іншым.

Калі чытаю чужыя, а найчасцей свае тэксты, узнікае адчуванне празмернасці слоў, жаданне скараціць. Урэшце большасць тэкстаў можна звесці да лаканічнага "Тут быў Вася" ці карацей - "Аз есьм". Адзін дзівак напісаў нават цэлую кнігу, каб сказаць "мяне няма". У ёй я б выкрасліў усе словы без пагрозы страціць і каліва сэнсу.

Сумаруков, Г.В., Серегина, Н.С. Полоцкая княжна Мария Васильковна — автор «Слова о полку Игореве». Исследования тайнописи. - Полоцк: А. И. Судник, 2008. - 53 с.: pdf, 1.6 мб

З анатацыі:
"В сборник включены работы, посвященные выявлению и исследованию тайнописи в «Слове о полку Игореве». Известный исследователь Г. В. Сумаруков обнаружил в тексте «Слова» ряд записей «затаенного имени» автора этого произведения. Ученый выявляет следы «женского почерка» в произведении, показывает, что урожденная княжна полоцкая Мария Васильковна, супруга Великого князя Киевского, обладала необходимыми качествами, чтобы создать «Слово о полку Игореве».
Исследователь из Санкт-Петербурга, доктор искусствоведения Н.С. Серегина, основываясь на текстологии древнерусской гимнографии XII века, реконструировала первоначальный текст «Слова о Полку Игореве», чтобы проверить предположения Г. В. Сумарукова на материале, максимально приближенном к утраченному оригиналу. Ею выявлен также акростих «Мария», который читается по заглавным буквам предложений. Взяв в качестве отправной точки выдвинутую Г. В. Сумаруковым гипотезу, Н. С. Серегина предполагает, что авторство песнопений, посвященных Евфросинии Полоцкой, может также принадлежать Марии. Исследователь считает, что автор зашифровал свое имя не по начальным буквам тропарей, как это было принято на Руси, а другим способом, через указание на родственные связи. Н. С. Серегина дает совершенно новое прочтение одного «темного» места в «Слове», где говорится о гибели удельного полоцкого князя Изяслава".

Алег Латышонак, насёння найбольш актуальны беларускі гісторык, не скуты меркантыльнымі гледзішчамі і дробным палітыканствам, надрукаваў чарговае эсэ-прадмову да новай кнігі, прысвечанай ідэнтычнасці беларусаў і беларускай гісторыі "Нацыянальнасьць — Беларус".

На пачатку месяца паставіў Kubuntu (KDE). Першыя дні знаходзіўся ў глыбокім подзіве. Не ведаў ужо, што і думаць аб тых бадзёрых закліках пераходзіць на Лінукс, якія сустракаў апошнія гадоў дзесяць у інтэрнэце. Аднак пасяля таго, як пару разоў падняў ляснуўшуюся сістэму, перайшоў на Гнома, неяк і звыкся па ходу. Ёсць у гэтым нешта - гэта як іграць у шахматы, трасучыся на конскім хрыбце.

А. Пшчолка - наш крэольскі, лепельска-полацкі аўтар. Надзвычай блізкі па настроях да сучасных айчынных лузераў. Тыя ж комплексы непаўнавартасці, які ён праецыруе на беларускі народ. Маўляў, "жызни у нашым Гондуразе нет", "бульбаши - ни люди, мы - ни бульбаши" і г.д. "Очерки из жизни белорусской деревни" - класіка жанра.

Не паспеў я сцягнуць па старонцы з PBI Я. Баршчэўскага ў графічным фармаце, як яго замянілі на просты тэкст. Без спасылак на старонкі, з пропускамі гэтых самых старонак. Магчыма, у каго ёсьць спасылка на графічну версію (jpg, pdf, djvu) Я. Баршчэўскага на польскай мове?

Слоўнік праверкі правапісу і пераносы для коласаўкі (3.8 MB) (спасылка Аляксандра Навіцкага). Ёсць там слоўнік і для аматараў віленьскага акцэнту, але што за яно - тарашкевіча, вячоркаўка, лёсікаўка - трасца іх ведае.

Знайшоў беларуска-латгальскі (латгальска-беларускі, і яшчэ 20 накірункаў) web-слоўнік.

Полацк увайшоў у склад Ганзейскага хаўруса Новага часу.

Жанр беларускай чарадзейнай казкі будзе прырастаць інтэрнэтам ("А логі та чыстыя", "Выкляты трафік").

Чым цяперашні Полацк найперш прываблівае, дык гэта такімі вось утульнымі ахайнымі дворыкамі, якіх становіцца ўсё больш. Помнікі і перайменаванні вуліц - гэта, урэшце, другаснае, больш для турыстаў.

Нядаўна перайменавалі галоўны полацкі праспект (былы К. Маркса), а ўжо новыя шыльды. Прыемна.

Набыў новую кнігу Л.В. Ракавай "Эвалюцыя традыцый сямейнага выхавання беларусаў у ХІХ-ХХ стст". Манаграфія пакідае добрыя ўражанні. Спадарыня Ракава - адна з найбольш плённых айчынных даследчыкаў-этнолагаў. Па маіх падліках, за два гады гэта ўжо яе чацвёртая манаграфія.

У "полацкім" нумары Аrche выйшаў мой артыкул: "Карты, танцы і другія забавы студэнтаў Полацкай акадэміі". Назва, праўда, не мая. Я б так добра не прыдумаў.